Home » Preekarchief » preken 2016 » 24 december 2016

24 december 2016

OVERWEGING HOOGFEEST VAN KERSTMIS,
ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE, 24 DECEMBER 2016
(Jes. 9,1-3.5-6 en Lc. 2,1-14)(A)

Wat hebben we met elkaar? Wij zijn allemaal van verschillende kanten, landen en achtergronden vanavond hier naar deze kerk gekomen. Weet u de naam van degene die naast u zit en voor u of achter u? Grote kans dat er mensen om u heen zitten die u niet bij name kent, of hooguit van gezicht. De conclusie zou dan ook kunnen zijn dat wij nog heel wat te winnen hebben aan saamhorigheid en gemeenschapszin.

Een hartverwarmend voorbeeld van saamhorigheid zagen we deze week in de nagellakactie van de kleine, maar doodzieke Tijn uit het Brabantse Hapert. Zijn vader en hij dachten met een paar euro’s een kleine bijdrage te kunnen leveren aan de actie van het Rode Kruis van Serious Request. Het werd niet een tientje, neen zijn initiatief om je vingernagels te lakken en geld te doneren ging als een vloedgolf over ons land heen en ongelooflijk veel bekende en onbekende Nederlanders gingen meedoen en zo bracht de actie van het dappere ventje in amper vierentwintig uur meer dan 1,5 miljoen euro op. Wat een held! En hoe groot is kennelijk de behoefte aan saamhorigheid.

Want zoveel is volgens mij wel duidelijk in een week van een aanslag in Berlijn en een vliegtuigkaping op Malta. Er is genoeg ellende, maar er is te weinig samenhang en gemeenschap. ‘Mensen hebben een bedding nodig’, zei de P.C. Hooft-prijs winnaar Bas Heijne vorige week. Ik ben het daar roerend mee eens. Mensen hebben een bedding nodig want ze hebben met elkaar te maken en dan is volgens Heijne de vraag: ‘Wat hebben we dan met elkaar?’. Of hoe kunnen we die behoefte aan saamhorigheid en gemeenschapszin bewerkstelligen? Een actie als die van de kleine Tijn helpt daarbij evenals het gedeelde verdriet naar aanleiding van de MH17 ramp anderhalf jaar geleden. Maar het effect daarvan is zo uitgewerkt. Er zal dus meer duurzame saamhorigheid moeten komen in Nederland en West-Europa. Er zal meer aandacht moeten komen vanuit de politiek, maar zeer zeker ook vanuit de kerken. Niet het afzonderen van de PVV of van de orthodoxe moslim is dan het juiste recept, of het doorgeschoten individualisme van de grachtengordel, maar het elkaar ontmoeten en het met elkaar praten en samen vieren wat er te vieren is.

Betrokken zijn op elkaar en op de plaatselijke gemeenschap, de buurt, de wijk, de Kerk, de parochie. Waar liggen de vragen en de behoeftes van de mensen, wat hebben ze nodig en wat is hun verhaal? We vormen samen de samenleving, samen de Kerk, we hebben elkaar niet gekozen, maar vormen als het lukt toch één familie waar iedereen welkom is. Het is belangrijk dat wij ons daarvan bewust zijn of bewust worden, een bewustzijnsverandering. Kloven en breuklijnen kunnen we daarbij niet gebruiken, afstanden evenmin. Wel een open deur, een welkom voor iedereen! En mensen die die betrokkenheid op elkaar uitstralen en initiatieven nemen. Zo was ik twee weken geleden zeer aangenaam verrast door de ontmoetingsmiddag van onze HKP-jongeren, de jongelui die zich voorbereiden op het vormsel, en zo’n vijfentwintig jongeren uit Syrië, Irak en andere oorlogsgebieden. Het was wellicht een druppel op een gloeiende plaat, maar er was wel ontmoeting en gesprek, er was vrolijkheid en saamhorigheid. De kerken en dus ook onze parochie spelen daarin dus ook een rol, hoe klein tegenwoordig misschien ook.

We zagen deze week dus de twee kanten van een en dezelfde medaille: de kapotmakende, splijtende kant in Berlijn en de verenigende, saamhorige kant in Breda ontroerend verbeeld door het dappere mannetje Tijn. En dat is de kant van het engageren met elkaar, het met elkaar optrekken, praten en ontmoeten.

En dan is het Kerstmis. Van vele kanten zijn mensen deze kant op gegaan. Misschien om iets van saamhorigheid te ervaren, misschien om het kerstgevoel te beleven, maar hoe dan ook wordt hier en overal het verhaal verteld van de geboorte van een kind. Dat verhaal vertelt ons ook over die twee kanten van diezelfde medaille: die van koning Herodes die wilde doden en vernietigen en die van de herders en koningen die samen wilden zijn rond een kind, een Tijn. Het zijn de twee keuzes die mensen kunnen maken. Toen, tweeduizend jaar geleden, en nu, hier.

Wij staan als parochie ook voor de uitdaging iets van saamhorigheid te beleven en te bevorderen. Want de stad waarin wij leven kan ook alle kanten op. En de Kerk en parochie die wij vormen eveneens. Maar als wij ons goed verdiepen in dit verhaal dan zien we dat het kerstverhaal een verhaal van verbinding is: de eersten die het nieuws van de geboorte van Jezus mochten vernemen waren de joodse herders, maar die kring bleef niet gesloten, neen, hij werd direct geopend naar mensen afkomstig uit alle volken. Alle volken mogen door Jezus Christus delen in de liefde van God. Niemand uitgezonderd. Iedereen welkom. En zoals de kleine Tijn deze week diepaandachtig de nagels van willekeurige jongens en meisjes lakte, en mensen verenigde, zo doet het Kind in de kribbe dat ook: Het spreidt liefdevol zijn armen uit en zegt Hij tot ieder van ons: ‘Komt allen tot Mij’. Je bent welkom!
Met die gedachte en wens, wens ik u een zalig Kerstfeest.

Amen.
© 2016 Sandor Koppers