Home » Preken 2020 » Overweging tweede zondag van Pasen

Overweging tweede zondag van Pasen

Het kerkelijk- en parochieleven staan zeer onder druk.

19 april 2020
Schriftlezingen: (Hand. 2,42-47; Petr. 1,3-9 en Joh. 20,19-31)(A)
Het kerkelijk- en parochieleven staan zeer onder druk. Sinds de intelligente lockdown zijn samenkomsten in kerken en andere religieuze plaatsen niet meer toegestaan. Heel begrijpelijk op zich. Maar het gevaar is niet ondenkbeeldig dat de samenhang in onze samenleving, ons verenigingsleven en in onze parochies na verloop van tijd wegvalt. Uit het oog is uit het hart! Wij stellen dan ook alles wat wij kunnen in het werk om dat gevaar te bezweren. Vandaar deze gestreamde vieringen en vandaar ook de voorzichtige openstelling van ons kerkgebouw morgenochtend, en in principe voorlopig elke zondag, van 11 tot 13 uur, zodat u als u wilt even een kaarsje kunt opsteken. Alles natuurlijk wel onder de inmiddels bekende strenge voorschriften van veiligheid en hygiëne.

Toeval of niet, maar vandaag las ik een redactioneel artikel met diezelfde strekking. Wat zijn de grenzen van de lockdown? En hoe lang kan een samenleving het volledig platleggen van diezelfde samenleving accepteren? Het zijn moeilijke afwegingen. Afwegingen die vooral door anderen gemaakt moeten worden, maar waar wij wel allemaal mee te maken hebben.

Al met al blijft het dus voorlopig onzeker. En onzekerheid en angst, daar hebben wij een hekel aan. Twijfel, pessimisme, ongeloof. Je kunt er geen kerk of maatschappij op bouwen. En daarom dat wij naar mijn mening in een cruciale fase zitten aangaande de toekomst van de kerk en parochie. Essentieel blijft het kunnen ontmoeten. Het kunnen ontmoeten van elkaar én van Christus. Daarvoor moet je wel trouw blijven. Trouw aan elkaar, aan de gemeenschap en aan bijvoorbeeld de leer van de eeuwen, de traditie, de manier waarop geloof en kerk de eeuwen door is beleefd en verwoord door paus en bisschoppen. En heel belangrijk, en nu node gemist, is het trouw blijven aan het ‘breken van het brood’, aan de viering van de eucharistie, want juist daarin laat Jezus zich ontmoeten en wil Hij ons sterkte en kracht geven en daartussendoor het proberen te blijven bidden, alle dagen. Zonder deze voorwaarden zal de kerk verdampen, zal het geloof verdampen en op den duur verdwijnen. Laten we daarom hopen en bidden dat er ooit een einde komt aan deze situatie.

Twijfel over hoe het moet en over hoe het zit, is toegestaan. En we zagen zojuist zo’n aartstwijfelaar Thomas. En de weg die hij aflegde van ongeloof en twijfel naar de sterkste geloofsbelijdenis die in het Johannesevangelie te vinden is. Populair en in wezen denigrerend wordt hij altijd ‘de ongelovige Thomas’ genoemd, maar zijn eis om de tekenen van de wonden van Jezus te zien heeft ook een positieve betekenis: hij ging niet voor de oppervlakkige sensatie, een ‘gemakkelijk’ verrijzenisgeloof in de categorie van een hedendaagse Houdini-act of van het begrijpen van een act van Victor Mids in het programma Mindfuck. Nee, uiteindelijk zag Thomas naast de uiterlijke tekenen van de kruiswonden in de verrezen Jezus, in zijn handen, voeten en zij, vooral de verrezen Jezus met de ogen van zijn geloof. Zoals wij Hem ook alleen maar kunnen aanschouwen, beleven en aanbidden met de ogen van het geloof. Meer hebben wij niet. En hoe het met Petrus en Thomas is afgelopen? Die onzekere, klungelige en stuntelende Petrus die ook nog vaak de verkeerde dingen op de verkeerde plaatsen zei, die maakte Jezus tot leider van de kerkgemeenschap. En Thomas, die het ook allemaal niet zo zeker wist, zou later een van de leiders van de jongen christenkerk worden. En zo ging het wel vaker. God is duidelijk een God van de herkansing en Hij is ook al blij als de twijfelaars met de hakken over de sloot over gaan. Als zij maar overgaan.

Wij zitten voorlopig nog wel even vast aan onzekerheid en angst en twijfel en onduidelijkheid. Heel begrijpelijk. Maar proberen we elkaar ondertussen wel vooral in de gaten te houden. Meld u daarom aan voor de nieuwsbrief bij onze website. Dan blijft u goed op de hoogte van belangrijk nieuws. Maar misschien is het ook handig om meer met whatsapp te werken. Ik wil daar de komende week een start mee maken door om te beginnen aan de contactpersonen van werkgroepen berichtjes te sturen met de vraag om die door te sturen naar de werkgroepsleden. U kent het ongetwijfeld: pijlsnel kun je dan berichten met elkaar delen en contact houden. Maar de parochiaan die niet in een werkgroep zit of die niet zo actief is, hoort erbij! Via Whatsapp kunnen we hem of haar misschien ook makkelijker bereiken.
We blijven eraan werken!

Amen.
© 2020 Sandor Koppers