Home » Preekarchief » Preken 2017 » 26 februari 2017

26 februari 2017

OVERWEGING ACHTSTE ZONDAG DOOR HET JAAR,
ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE, 26 FEBRUARI 2017
(Sir. 27,4-7 en Lc. 6,39-45)(C!)

Als je de boodschap van Christus samen wilt vatten of als je wilt zeggen waar het in feite om draait in het leven dan gaat het eigenlijk over ‘het goede voortbrengen’. Wij moeten het goede voortbrengen. Maar ja, wat is dat? Wanneer brengt een mens het goede voort? En is het datgene wat je ziet of hoort ook werkelijk goed of lijkt het maar zo? Het is heel ingewikkeld en wees voorzichtig met je oordeel. Na een leven vol mislukkingen was de zeventienjarige Walter in de jeugdgevangenis terechtgekomen. En daar had Walter zichzelf opgehangen. Je zult begrijpen dat zijn moeder ontroostbaar was. Daarvoor had zij altijd nog hoop dat het met Walter uiteindelijk beter zou gaan en dat hij weer op het rechte pad terecht zou komen, maar die hoop was nu vervlogen. Walter had nog wel een brief geschreven waarin hij schreef dat het niet meer ging en dat hij naar zijn stiefvader ging, waar hij zoveel van gehouden had en die al eerder gestorven was.

En toen kwam er een afscheidsviering voor Walter. De pastor die de uitvaart leidde had goed geluisterd en het lukte hem om woorden te vinden die een beetje troost konden geven. Hij zei dat wij niet op de stoel van de rechter moeten gaan zitten, maar elkaar altijd vast moeten blijven houden, wat er ook gebeurt of wat iemand ook doet. Precies zoals de moeder van Walter haar zoon nooit los had gelaten, terwijl hij haar zoveel verdriet had gegeven. Maar ook precies zoals de vrienden en vriendinnen van de lagere school van Walter hem nooit los hadden gelaten, terwijl sommigen misschien wel een beetje bang voor hem waren. Zij bleven elkaar trouw, no matter what. Wat iemand ook heeft misdaan of waarin hij of zij ook tekort in is geschoten, hij is en blijft mens, net als wij. De pastor kon dus met recht in zijn preek concluderen dat er temidden van het verdriet dat Walter had veroorzaakt er ook heel veel goeds en liefdevols was gegroeid. Met wat mooie woorden noemde hij dat barmhartigheid en vergevingsgezindheid. En juist die barmhartigheid en vergevingsgezindheid zorgden ervoor dat de mensen om Walter heen niet meteen met hun oordeel klaar stonden, maar ook even in de eigen spiegel durfden kijken.

Maar we weten ook dat mooie woorden soms ook ontzettend misleidend kunnen zijn, ze lijken mooi, maar zijn het bij nader inzien toch niet. Schijn bedriegt. Zo heeft de Engelse toneelschrijver Dennis Potter in de jaren zeventig van de vorige eeuw een boek geschreven met de titel ‘De Bitterzoet’, (‘Brimstone & Treacle’), het ging over een gezin, man, vrouw en een dochter die ten gevolge van een ongeluk volledig verlamd was geraakt en dag en nacht verzorging nodig had. De ouders konden die taak eigenlijk niet aan, hadden een groot schuldgevoel en maakten onderling constant ruzie. Totdat er een jongeman in hun leven kwam die beweerde hun dochter van vroeger te kennen. Die jongen was echt de ideale schoonzoon. Niets op aan te merken, de onschuld zelve. Mooie, gladde praatjes en vol complimenten voor de moeder van het meisje. Zij raakte helemaal van die jongen in de ban en de vader later ook. Je zou kunnen zeggen: ze werden helemaal door hem bedwelmd. Er werd ondertussen ook heel veel gedronken. En omdat het stel dus avond aan avond stomdronken was, hadden zij niet in de gaten wat deze engel van onschuld met zijn mooie woorden, werkelijk uitspookte. Hij verkrachtte het verlamde meisje beestachtig. De ideale schoonzoon, de engel van onschuld met zijn mooie woorden bleek een duivel geworden. Zijn woorden waren bedrog en zijn daden er de weerspiegeling van. Je ziet het, hè, dat je altijd op moet passen voor babbeltrucs. En, om het nog even ingewikkelder te maken, aan het eind blijkt deze jongen toch ook weer in staat goed te doen. Dus wat is nou goed en kwaad? Het schuilt beide in elke mens.
Wees dus ondertussen mild in je praten en denken over anderen. Een mensenleven kan vol stormen en toestanden zijn. Mensen die op hetzelfde moment een opleiding beginnen of op hetzelfde moment trouwen, kunnen toch uiteindelijk heel andere wegen gaan. Sommigen maken alles netjes volgens de planning af, anderen geven er al snel de brui aan. En sommigen blijven trouw aan hun belofte en anderen raken op drift. Zijn het dan mislukkingen? Mislukkingen ook in de ogen van God? Denk aan de parabel van de ‘Verloren zoon’: de oudste had zich altijd keurig aan de voorschriften gehouden, maar de jongste… Wat vertelt Jezus over hen: dat God er altijd voor de oudste is geweest en zal zijn, maar dat Hij er ook zal zijn voor die jongste die er eigenlijk niets van terecht had gebracht. Omdat God kijkt naar het hart van een mens.

Wat leren de prachtige lezingen ons dit weekend? Of waartoe roepen ze op? Dat wij door de woorden heen moeten kijken en moeten kijken naar het hart van onze medemens en altijd proberen elkaar van harte te vergeven, want jij en ik, wij kunnen niet zonder vergeving. Een mens is altijd plus en min. We kunnen uitgebreid wijzen naar de fouten en tekortkomingen van de ander, maar kijkend in de spiegel zien we als we goed kijken ook bij onszelf de nodige fouten en tekortkomingen. Een boom kent men aan zijn vruchten. En in elke mens schuilt juist een boom die goede en soms ook minder goede vruchten voortbrengt. Als je zo kijkt, ben je bezig het goede voort te brengen. En daar is het om te doen.

Amen.
© 2017 Sandor Koppers