Home » Preekarchief » preken 2018 » 1 april 2018 G.V.

1 april 2018 G.V.

OVERWEGING HOOGFEEST VAN PASEN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Kol 3,1-4 en Joh. 20,1-9)(B)

Ja, dat was toch wel een moeilijke brief van Paulus, hè. Maar ook een heel belangrijke! Want deze brief roept ons op om ‘anders’ te zijn. Anders dan anderen! En hoe dat komt of wanneer dat is begonnen? Nou, toen je gedoopt werd. Vanaf dat moment ging alles anders worden. Morgen doen een heleboel kinderen hun 1e H. Communie. En nu ga ik al een beetje verklappen wat zij morgen te horen krijgen. Ze krijgen morgen namelijk te horen dat zij ‘zout voor de wereld’ en ‘licht voor de wereld’ zijn. Dat betekent dat zij als leerlingen van Jezus een beetje moeten zijn als zout, dus smaak aan de wereld geven, zoals zout dat doet aan het eten. En dat zij de wereld een beetje goed moeten houden, zoals zout eten langer goed houdt. Maar ook dat zij licht moeten verspreiden. Het licht van de liefde, van de hoop en van het geloof. Dus uit hun woorden en daden moet blijken dat zij leerling van Jezus zijn. En als je al deze dingen doet, dan doe je hemelse zaken! Dan ben je bezig met de hemel op aarde!

Die hemel op aarde leek ver weg toen Jezus aan het kruis was geslagen. En toen Hij verraden was door Judas en in de steek gelaten door Petrus en de andere apostelen. Toen leek het wel de hel op aarde. Vooral toen zij Jezus aan het kruis hadden geslagen en dood hadden gemaakt. En vlak daarna hadden begraven. Toen leek alles voor niets geweest. Maar Jezus was niet alleen een Mensenzoon maar ook Gods Zoon. Want de Vader wekte zijn geliefde Zoon op de derde dag op uit de dood! Jezus was niet meer dood, maar Hij leeft. Dat vertelt ons het evangelieverhaal wat wij zojuist hoorden.

Pasen vieren doen we als Kerk al bijna tweeduizend jaar. En dat telkens onder verschillende omstandigheden, zowel in die van ons persoonlijk leven als dat van onze omgeving of wereld. Wanneer je bijvoorbeeld net vader of moeder bent geworden, of opa of oma van een prachtig kleinkind, of je bent juist geconfronteerd met de dood van een geliefde, dan maakt dat veel uit als het gaat over hoe de woorden en de gezangen van Pasen voor jou zullen klinken. En dan hebben we ook nog de situatie in onze samenleving en in de wereld die van invloed zijn op de vraag hoe Pasen voor jou en ons is. Het is in onze geschiedenis dus een constante afwisseling van rust en vrede aan de ene kant en angst en onzekerheid aan de andere kant.

Deze week las ik een artikel over de vele verschijningsvormen van de Zoon Gods in de kunst. En de conclusie daaruit was dat Jezus kneedbaar was als was. Dan weer sterk en aantrekkelijk als een krachthonkbezoeker wanneer dat op een bepaald moment in de mode was, dan weer streng en straffend in tijden van pest en cholera of grote problemen of zeer menselijk lijdend wanneer er op een bepaald moment meer nadruk werd gelegd op schuld en lijden. En als je de westerse kunst verlaat en kijkt naar Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse, Chinese, Japanse of Indonesische versies van Jezus, dan vertoont Hij elke keer de gezichtskenmerken van de mensen die daar naar Hem kijken. Het uiterlijk van Gods Zoon schikt zich dus naar alle identiteiten. Hij lijdt voor jou en daarmee is Hij jou. En het mooie is dat iedereen zich daardoor kon en kan herkennen in Jezus, die zoals Hij zegt voor iedereen naar de aarde gekomen was en het leed van de hele mensheid op zich nam.

En al deze afbeeldingen van Jezus staan tegen de achtergrond van Pasen dat angst en onzekerheid, dat lijden en dood nooit het laatste woord hebben, zowel niet in onze eigen kleine wereld als in de grote wereld om ons heen. Door alles heen breekt het licht en het leven van God door. Geen duisternis zo duister, geen steen zo zwaar, of God zal er uiteindelijk doorheen breken, om een weg voor ons te banen.

Dat was uiteindelijk ook de ervaring van de leerlingen van Jezus. Toen Jezus gekruisigd en begraven was leek alle hoop vervlogen. Al hun toekomstverwachtingen waren met de kruisdood van Jezus de grond in geboord. Doodse duisternis drukte als een steen op hun hart. Maar wie denkt dat God – de Schepper, de Gever van al het leven – het daarbij laat zitten, vergist zich. Hij heeft ons en onze wereld bestemd voor het leven. De dood kon zijn Zoon en onze Heer Jezus daarom niet gevangen houden. De Heer staat op uit het graf. Hij leeft in eeuwigheid voort bij de Vader.

En ook wij – die door ons doopsel met Hem en zijn Kerk verbonden zijn – zullen eens door God uit onze dood worden opgewekt. Ook bij ons zijn lijden en dood geen eindbestemming. Jezus is ons voorgegaan naar het huis van de Vader. Hij heeft die passage, die pesach, die doortocht volbracht naar het huis van de Vader ‘waar plaats is voor velen’. Een ontelbare menigte is ons naar dat huis inmiddels voorgegaan. Maria en de apostelen, maar zeker ook onze eigen dierbare doden. Want God wil niets liever dan ons thuisbrengen bij Hem. Dat is de verkondiging van Pasen, al bijna 2000 jaar, onder heel verschillende omstandigheden, in heel verschillende tijden. Maar het is een boodschap die blijft en die telkens weer doorverteld wordt. Tot op vandaag!
Zalig Pasen.