Home » Preekarchief » preken 2018 » 16 december 2018

16 december 2018

OVERWEGING DERDE ZONDAG VAN DE ADVENT, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Sef. 3,14-18a en Lc. 3,10-18)(C)

Net als in de eerste lezing waarin Sefanja de inwoners van Sion (Jeruzalem) oproept tot vreugde, roept Paulus in die brief aan de Filippenzen ook op tot vreugde. Zij mogen hun wensen en smekingen aan God toevertrouwen in gebed, maar hun innerlijke vreugde mogen zij niet voor zichzelf houden, maar laten zien en laten merken.

Zie hier een eigenschap van een christen, een eigenschap die steeds meer op de achtergrond lijkt te geraken. Namelijk laten zien dat je je verheugt, dat blij bent en dat je uitziet naar iets. In mijn ogen is dit eigenlijk een van de belangrijkste eigenschappen: een christen hoort blij te zijn.

Maar waarom moet ik als christen blij zijn? Ik ben blij want ik weet dat de Heer nu al dicht bij mij is. Ik ben blij want ik ben gelukkig, gezond en geliefd door de mensen die ik tegenkom. Ik ben blij omdat ik word bemind, omdat er mensen op mijn pad zijn die mij helpen, bijstaan of die ik kan helpen en bijstaan en een schouder bieden. Ja, om al die redenen ben ik blij en voel ik vreugde in mij.

Maar als christen mag ik mij bijzonder erover verheugen dat ik een God ken die van mij houdt, die van ons houdt. Hier, nu op dit moment. Ja, dat geeft mij een diepe vreugde. God houdt van ons in onze kracht en in onze zwakheid. Het geeft mij diepe vreugde dat God ons niet veroordeelt, maar ons telkens ertoe uitnodigt zijn wegen recht te maken en die wegen ook zelf te gaan. Ja, dit te weten, dit te geloven geeft mij een geweldige innerlijke vreugde. Maar Paulus zegt ons dat wij die innerlijke vreugde ook moeten laten zien aan de wereld en die niet voor onszelf moeten houden. Het vraagt dus om een antwoord. Jezus geeft ons in het evangelie van vandaag een mogelijk antwoord. ‘Wat moeten wij doen?’, vragen de toehoorders. En het antwoord is verbluffend eenvoudig en helder: wees eerlijk, wees rechtvaardig en wees bereid tot delen met elkaar. Laat zo zien dat je anders bent, dat je christen bent en het met een blij hart bent!

Het lijkt of de mensen door de opkomst van de sociale media tot een golf van boosheid, woede en verontwaardiging worden uitgenodigd en uitgedaagd. Alle discussies die er momenteel gevoerd worden, of het nu de zwarte piet discussie betreft of de problemen rond integratie van nieuwkomers of de islam of noem maar op: ze worden allemaal op het scherpst van de snede gevoerd en gaan daar in de meeste gevallen ver overheen. Mensen, ook gewone liefhebbende mensen, veranderen op de sociale media in monsters en voelen zich gerechtigd om zich kwetsend, beledigend en bedreigend of discriminerend neer te zetten. Het is een en al chagrijn, een en al zwartgalligheid en een en al negativiteit. En dan ben je niet ver af van intimidatie en geweld.

En of dat nu ook te maken heeft met de verminderde invloed van het christendom in onze samenleving of met het feit dat mensen vergeten zijn dat er ook wat gedaan moet worden om de wereld beter te maken, ik weet het niet. Maar ik zie en voel verruwing.

Vreugde en jezelf ergens over verheugen is namelijk ook een activiteit. Het is ook actie. Het is een inspanning voor iets in de toekomst, iets dat nog gerealiseerd moet worden. Maar dat wel al aan het beginnen is. En dat is wat we eigenlijk in deze adventstijd vieren: we wachten op de komst van Jezus, Immanuel, ‘God-met-ons’. We wachten op Hem die onze schuldigheid van ons zal wegnemen. En daar wachten wij niet alleen op. We verheugen ons erop! En dat is iets fijns, dat maakt je blij.

Want de komst van Christus in onze wereld zal onze schuldigheid doorkruisen en wegnemen. We mogen, zo schrijft Paulus, onze wensen aan God toevertrouwen. Hij zal ze horen en verhoren, want Hij houdt van ons en laat ons niet los. En dat te weten, dat te geloven is een leven gevende en vreugdevolle boodschap. En die spoort mij aan om dat ook aan de wereld te laten zien, als christen.

Christus heeft ons gedoopt met water en vuur. Hij heeft dus de heilige Geest geschonken. En wanneer ik echt leef vanuit dit geloof en met die vreugde, met die Geest dan houd ik mij in tijdens een vergadering, of probeer ik mij in te houden in discussies op sociale media. Dan zie ik ervan af om het laatste woord te willen hebben of altijd een ander net iets grover op z’n plek te willen zetten, dan ga ik niet overdreven kritisch de ander de maat nemen of afkatten, maar de ander accepteren zoals hij is, ook vanuit de wetenschap dat jezelf ook niet helemaal brandschoon bent. Wanneer je echt bewust leeft vanuit de Geest dan heb je namelijk ook zelfkennis, dan weet je wie je bent en word je vanzelf bescheidener. En juist die bescheidenheid maakt je ook vrijer en dus vreugdevoller, want dan laat je aan de wereld zien dat er ook andere dingen zijn die de moeite waard zijn. Dan ontstaat er een vriendelijkheid die bij alle mensen bekend is. Een vriendelijkheid en vreugde waar onze wereld grote behoefte aan heeft.

Amen.
© 2018 Sandor Koppers