Home » Preekarchief » preken 2018 » 20 mei 2018

20 mei 2018

OVERWEGING HOOGFEEST VAN PINKSTEREN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE

 (Hand. 2,1-11 en Joh. 20,19-23)(B)

Misschien is het u ook opgevallen en heeft een vriend of familielid die ergens anders in ons land woont u geattendeerd op het feit dat uw pastoor in de krant heeft gestaan en op de televisie is geweest? Er heeft een paar weken geleden een artikel in dagblad Trouw gestaan en in Almere Deze Week en ik ben ook op Business News Radio geweest voor een kort interview en op Omroep Flevoland. En RTL4 heeft mij gebeld voor een interview en de NOS heeft contact gezocht. En dat allemaal naar aanleiding van onze plannen tot het bouwen van een nieuwe kerk! ‘Een nieuwe kerk?’, is dan de reactie. Jullie slopen toch alleen maar kerken! Ja, dat is waar, maar wij gaan een nieuwe kerk bouwen! Hopelijk beginnen we vlak na de zomer al. En elke keer vraagt de journalist hoe dat toch komt en of het wel nodig is. En dan zeg ik dat de kerk in Almere in feite een prachtige afspiegeling is van de wereldkerk: alle landen en alle volken zijn in onze parochie vertegenwoordigd en zij tonen zich op allerlei manieren ook daadwerkelijk betrokken bij deze parochiegemeenschap door verantwoordelijkheid te dragen en mee te doen. De St. Bonifatiusparochie in Almere biedt naar ik hoop ook daadwerkelijk onderdak aan alle mensen afkomstig uit alle werelddelen. Samen vormen wij een grote geestelijke familie. Een familie van gelovigen, van mensen die gelovigen in God, in Jezus, zijn Zoon en in de Kerk met paus en bisschoppen. U bent er ook vandaag weer getuige van. Kijk maar om u heen. U ziet het gebeuren! Pinksteren!

Wij vieren Pinksteren. Vijftig dagen na Pasen zijn de apostelen bijeen waarschijnlijk samen met Maria en een aantal trouwe leerlingen. Ze hebben elkaar vastgehouden na de kruisdood van Jezus. Hoewel ze weten dat Hij verrezen is, lijken ze niet in staat daarover te vertellen. Is het verdriet zo groot dat de ware betekenis van de verrijzenis nog niet doordringt in hun hart? Of moeten ze bang zijn voor hun leven? Of hebben ze nog niet de woorden om dit onzegbare mysterie te verwoorden?

Dan wordt het Pinksteren. Gedruis en een hevige wind uit de hemel vervullen het huis waarin ze samen zijn. En ook iets als vuur dat in tongen verdeeld iedereen aanraakt. Ook alweer zo’n ervaring waar eigenlijk geen woorden voor zijn! Maar het resultaat is dat zij vervuld zijn met de heilige Geest en beginnen te spreken. Ze vinden woorden om het te zeggen! God zelf komt bij hen om hen te helpen de drempel van verdriet en angst en sprakeloosheid over te gaan. Het is alsof nu pas doordringt dat Jezus leeft en dat Hij in de Geest met hen verbonden is. Er ontstaat energie, dynamiek, beweging, enthousiasme. Ze moeten wel naar buiten treden! Ze kunnen het niet voor zich houden!

En dan ontstaat een omgekeerde beweging als ooit bij de toren van Babel. Er is geen spraakverwarring meer, maar juist begrip en goede verstandhouding over taalgrenzen heen. Er worden wel zeventien verschillende volken en groepen genoemd, maar iedereen hoort de apostelen spreken in zijn eigen moedertaal. Ze begrijpen wat er gezegd wordt. De leerlingen zijn in staat om de boodschap van het evangelie over te brengen.

Is het niet tijd voor een nieuw Pinksteren in onze Kerk? Zou het niet prachtig zijn dat het evangelie werkelijk tot in onze harten en dat van anderen doordringt? Het gebeurt ook vandaag dat mensen geraakt worden door Jezus. We zijn er (morgen) vandaag getuigen van als mensen van buiten de Kerk zich melden en graag willen horen wat onze boodschap is en erbij willen horen.

En ja, dan gebeuren er misschien wel wonderen. Wonderen zoals hier in Almere dat we samen aan een nieuwe kerk bouwen tegen alle landelijke en internationale trends in, een eigen gebouw helemaal gebouwd volgens onze traditie. Deugde de oude gebouwen dan niet? Nee, dat zou te kort door de bocht zijn. Zij hebben allemaal hun functie gehad tientallen jaren lang, dus daar geen kwaad woord over, maar nu is het tijd voor een nieuwe stap. Ik zie het als werking van de heilige Geest. Die Geest is niet op afroep te bestellen, daar kunnen we alleen om bidden en erop vertrouwen dat de geestkracht die we al hebben ontvangen in ons eigen Pinksteren, in ons doopsel en vormsel, ook nu zijn uitwerking heeft. En dat kan alleen als er tekenen zijn van liefde, van vrede, van geduld en vriendelijkheid, van goedheid, trouw, zachtheid en ingetogenheid. Als die dingen er in deze gemeenschap zijn, dan zijn we inderdaad in staat om een nieuwe kerk te bouwen en uitnodigend te zijn naar de wereld om ons heen. Dan voltrekt zich hier het wonder van Pinksteren. We zullen dan wel eensgezind moeten blijven bidden en de heilige Geest vragen ons en anderen aan te vuren: Kom, heilige Geest, vervul de harten van uw gelovigen en ontsteek in hen, in ons het vuur van uw liefde.

Amen.
© 2018 Sandor Koppers