Home » Preekarchief » preken 2018 » 21 JANUARI 2018

21 JANUARI 2018

OVERWEGING DERDE ZONDAG DOOR HET JAAR, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Jona 3,1-5.10 en Mc. 1,14-20)(B)

Eigenlijk zouden wij het boek Jona eens goed moeten lezen. Het leert ons namelijk dat wij bij het volgen van God niet bang moeten zijn om buiten de gebaande paden te gaan. Want God reageert altijd anders. Hij gaat steeds verder dan onze schema’s. God is ook altijd trouw en creatief, niet gesloten en nooit onbuigzaam. God aanvaardt ons, komt ons tegemoet. Hij verstaat ons. En om gelovig en creatief te zijn moet je bereid zijn om te kunnen veranderen. En waarom moet ik veranderen? Om mij aan te passen aan de omstandigheden waarin ik het evangelie moet verkondigen. En om bij God te blijven moet je dus naar buiten treden, niet bang zijn. Deze woorden sprak paus Franciscus op de Dag van de catechisten in september 2013. Maar deze woorden spreekt hij ook tegen ons, Almeerders die staan voor grote veranderingen op het persoonlijk vlak en op kerkelijk vlak. Veranderingen zijn van alle tijden. Dat is niets nieuws. En aanpassen aan de gewijzigde situatie is ook van alle tijden.

En sommige mensen worden dan geroepen of voelen zich geroepen om het voortouw te nemen. En over zulke mensen gaat het vandaag. En dan gaat het ook over u en mij.

Wat leren we vandaag? Dat God onvolmaakte mensen uitkiest om zijn Woord te verkondigen! Onvolmaakte mensen die een boodschap moeten verkondigen die mensenlevens op zijn kop zet en mensen de goede weg doet inslaan. Dat geldt overduidelijk voor Jona, nou niet bepaald een ideale profeet. Meer een die eerst Oost-Indisch doof is en geen zin heeft om gehoor te geven aan zijn opdracht. Jona is eigenlijk doodsbang en kruipt weg voor God, zo diep als mogelijk: eerst in het onderste ruim van een schip en vervolgens in het doodse duister van de zee, waar een zeemonster hem komt opslokken. Dieper kan een mens niet zinken, verder weg van God kan hij niet zijn.

Maar God laat Jona niet los. Hij vist hem op uit het duister van de dood en spoort hem opnieuw aan naar Ninivé te gaan. En toen liep de profeet niet weg van zijn opdracht en ging op pad. En wat gebeurde er? Hoewel de stadsbewoners hem niet kenden, luisterden zij toch en namen zij zijn woorden ter harte. Ze bekeerden zich van hun oude leven en bij het zien daarvan bekeerde God zich van zijn eigen boosheid. Jona, die bangige man die liever wegloopt dan dat hij God gehoorzaamt, die bij wijze van spreken nog liever verdrinkt, die heeft blijkbaar toch nog zoveel gezag dat de mensen op zijn woord hun leven anders gaan leiden.

God kiest onvolmaakte mensen uit om zijn Woord te laten klinken. Jona, maar ook de leerlingen die door Jezus worden geroepen. Het waren vissers. En dan komt Jezus voorbij en zegt: ‘Kom, Ik zal zorgen dat jullie mensenvissers worden’. Jezus roept hen ertoe op hun talent en hun werkdrift voortaan in dienst te stellen van het Koninkrijk van God.

En het gemak waarmee dat lijkt te gebeuren is verbazingwekkend. Geen aarzelingen, geen mitsen en maren, zelfs geen jawoord komt eraan te pas. Jezus roept hen en ze gaan mee. Op het eerste gezicht het tegenovergestelde van Jona. Maar dat is maar schijn, want het gemak waarmee de leerlingen Jezus lijken te volgen, zonder blikken of blozen laten ze alles achter, zullen ze later nog vaak niet kunnen opbrengen. We denken maar aan het verhaal dat Simon bijna in de golven verdrinkt en net als Jona uit het water opgevist moest worden. En we weten dat hij Jezus zal terechtwijzen en Hem uiteindelijk zelfs zal verloochenen. En toch, én toch zal hij door Jezus Petrus worden genoemd, steenrots, en aan hem en zijn medeleerlingen zullen de sleutels van het hemelse Koninkrijk worden toevertrouwd.

Hoe dat kan? Het antwoord is steeds hetzelfde als bij Jona: Vanwege de trouw van God. Jezus wijst zijn vrienden nooit af, zelfs niet als jun ‘ja’ in een ‘nee’ dreigt te veranderen, zelfs niet als ze keihard voor Hem weglopen. Juist hen, de mensen aan wie nog wat te schaven valt, de mensen zoals u en ik, juist zulke mensen heeft Jezus nodig.

God roept geen volmaakte mensen om zijn boodschap over te brengen. Hij roept mensen als u en ik. Mensen die op een of andere manier toch graag iets willen maken van hun leven en dat ook vanuit hun geloof willen doen, maar die ook de nodige mitsen en maren hebben. Mensen die soms ook gewoon bang zijn of die gewoon geen zin hebben of die zich schamen voor hun geloof of voor hun Kerk. Mensen die meestal nee zeggen als hun dat beter uitkomt. In dat opzicht mogen wij ons dus vandaag daadwerkelijk spiegelen aan Jona en aan de leerlingen van Jezus. Zij werden toch geroepen en er was heel wat op hun aan te merken en nog heel wat te verbeteren, maar God had juist hun nodig. Hij heeft ook ons nodig. Weest dus niet bevreesd om naar buiten te treden en creatief te zijn en nieuwe wegen te zoeken om het evangelie te verkondigen.

Amen.
© 2018 Sandor Koppers