Home » Preekarchief » preken 2018 » 29 april 2018

29 april 2018

OVERWEGING VIJFDE ZONDAG VAN PASEN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Hand. 9,26-31 en Joh. 15,1-8)(B)

Er is een verhaaltje over een koopman die graag eerlijk wilde zijn, maar die van zichzelf wist dat hij, als hij kon, toch de neiging had om zijn klanten te bedriegen. We kunnen dus zeggen dat deze koopman zichzelf goed kende. En om zichzelf op het goede pad te houden, bewaarde hij bij zijn toonbank een fotootje van een geestelijke die hij erg bewonderde, als een heilige, als zijn held. En als hij dan in de verleiding kwam het niet zo nauw te nemen met de eerlijkheid, dan keek hij naar die foto, dacht aan zijn grote voorbeeld en dan kon hij niet anders meer dan zijn klanten eerlijk te behandelen. Het fotootje van die geestelijke gaf hem het gevoel dat deze bij hem was, met hem meekeek, en door die verbondenheid werd hijzelf ook een beter mens.

Het is mooi dat het zo kan werken! Want juist over verbondenheid gaat het vandaag in het evangelie. Johannes de evangelist vertelt ons een deel van de afscheidsrede van Jezus. Er wordt niet gesproken over verboden en geboden, maar over verbonden zijn met Jezus zoals ranken verbonden zijn met de wijnstok. En als je met Hem verbonden bent, dan is Jezus zo dichtbij dat het Hem volgen geen permanente worsteling is of kwestie van een continu slagen en mislukken, maar als het ware een natuurwet die min of meer vanzelf loopt. Want Jezus weet natuurlijk heel goed hoe wij mensen in elkaar zitten. Hoe het met ons gaat als wij in een negatief of kritisch gezelschap zitten. Als er in je omgeving constant kritiek is of als er constant smalende opmerkingen worden gemaakt over het geloof of over de Kerk, als geloven belachelijk wordt gemaakt, ja dan is het niet verwonderlijk dat twijfels ook aan jou of mij gaan knagen. We zijn niet allemaal even dapper of sterk, hè. Of, wat tegenwoordig nog vaker gebeurt, dat is de onverschilligheid. Het niet meer de moeite waard vinden, het niet meer interesseren, ook die kunnen zeer negatief uitwerken.

Om dit allemaal te voorkomen, om deze leegloop aan inspiratie te voorkomen, is het dus noodzakelijk om verbonden te blijven met Jezus. We weten immers wat onze omgeving met ons kan doen en wat het ontbreken van inspirerende relaties kan uitwerken.

Zo’n relatie biedt Jezus ons vandaag aan. Als wij echt proberen te leven in diepe verbondenheid met Hem, dan worden wij vast en zeker ook innerlijk door Hem gesterkt. Ik heb al eens het verhaaltje verteld over een oudere man die elke week naar de kerk ging, wat er ook gebeurde. Zijn kinderen en kleinkinderen vonden dat raar en overdreven, want de kerk is saai en niet bij de tijd. Zij vroegen hem dus vaak: ‘Pa, waarom ga jij nou nog steeds?’. En hun vader antwoordde: ‘Ja, ik ga elke week. En inderdaad de preek is wel eens wat minder, het koor is wel eens wat minder of de lezingen zijn wel eens wat minder, maar een paar keer per jaar, zomaar, plotseling, onvoorspelbaar word ik wel geraakt door de preek of door een lied of door een woord of lezing. Heel vaak niet, maar een paar keer wel. En daar heb ik dan meer dan genoeg aan. Dan kan ik weer weken vooruit! En ja, dat zou ik missen als ik nooit meer zou gaan’. Ik denk dat die oude man volkomen gelijk heeft. Want juist door de verbondenheid met Jezus en met de Kerk, door je elke zondag door Hem te laten voeden en Hem en je medechristenen te ontmoeten, word je gevoed, word je geïnspireerd. En doe je een innerlijke energie op die je op eigen kracht nooit zou kunnen bereiken.

De verbondenheid met Jezus helpt mij ook om sterker te worden in het geloof en om te groeien in naastenliefde. Ik zie dat ik niet de enige ben, ik merk dat ik enthousiast word door een ander, de gezelligheid na afloop geeft mij toch altijd weer een vreugdevol moment. Allemaal dat soort dingen. Zij duiden erop dat je verbonden bent met Hem. Je komt makkelijker tot gebed en tot vertrouwen dat God echt in jou werkzaam is, in de verborgenheid en stilte. Je hoeft er niet veel voor te doen. Het gebeurt heel verborgen, zoals de ranken in stilte gevoed worden door de wijnstok. En hoe dat gebeurt? Door de sacramenten, met name in de eucharistie. Maar het kan ook zomaar bij een ziekenzalving zijn.

En levert het ook nog wat op? Is groei direct zichtbaar? Nee, er komt een flinke portie geduld aan te pas. Geduld met God, geduld met jezelf en met anderen, net zoals de wijnbouwer geduld heeft met de ranken. Deze groeien echt niet harder door eraan te trekken, wel door verbonden te blijven, door gevoed te blijven met Gods woord en sacramenten.

Het christelijk geloof is dus meer dan theorie en moraal. Het is in de eerste plaats het hebben van een relatie met Jezus Christus. Zoals die koopman een eerlijker mens werd door dat fotootje, zo is het voor ons van wezensbelang dat wij in nabijheid van Christus blijven. Alleen met Hem red ik het in het leven! Maar wat doe ik om in zijn aanwezigheid te blijven? Nemen wij een voorbeeld aan die oude man die wekelijks ter kerke bleef gaan? Bid en dank ik bij de maaltijden of bij het slapengaan? Lees ik de Bijbel? En heb ik thuis nog een Mariabeeld of Heilig Hartbeeld? Als wij in Hem blijven, blijft Hij in ons, en dragen wij vruchten van geloof, hoop en liefde. Dan zijn wij met Hem verbonden.

Amen.
© 2018 Sandor Koppers