Home » Preekarchief » Preken 2015 » 29 november 2015

29 november 2015

OVERWEGING EERSTE ZONDAG VAN DE ADVENT,
ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE, 29 NOVEMBER 2015

(Jer. 33,14-16 en Lc. 21,25-28.34-36)(C)

Toen ik deze week bij verschillende mensen de ziekencommunie bracht heb ik zoals ik dat altijd doe het evangelie gelezen wat wij zojuist ook gehoord hebben. En ik vroeg toen naar waar zij aan dachten op dat moment en toen zeiden ze allemaal: aan de huidige situatie in Europa. Twee weken na dato zijn mensen nog steeds bezig met wat zich op vrijdagavond 13 november in Parijs afspeelde. Het heeft een geweldige indruk gemaakt op mensen. De aanslagen hebben mensen doen schrikken en hun bang gemaakt want het kan ook hier gebeuren is de gedachte. En er is natuurlijk ook reden tot ongerustheid gezien de willekeur en koelbloedigheid waarmee de terroristen toesloegen. En verder staan de kranten, journaals en sociale media dagelijks vol met berichten over de niet aflatende vluchtelingenstroom. De EU-leiders organiseren de ene top na de andere en de stroom asielzoekers houdt maar niet op. En ook deze ontwikkeling veroorzaakt angst en onzekerheid. Het is dus helemaal niet gek dat gewone parochianen aan dit soort dingen moesten denken toen ik hen dus vroeg naar wat het evangelie bij hen opriep.

Maar er is geen reden tot paniek. De apocalyptische tekenen die sommigen menen te zien over het einde der tijden lijken mij zwaar overdreven. Het is daarom zaak om zo snel mogelijk weer bij zinnen te komen en om door te gaan met ons leven. Want terroristen houden niet van vrolijkheid en van muziek. En wij wel. Maar wees wel waakzaam.

En waakzaamheid is eigenlijk het sleutelwoord vandaag. Er wordt gesproken over ‘tekenen aan zon, maan en sterren’ en over angst, radeloosheid, schrik en spanning. Voorwaar ernstige zaken. Maar er klinkt ook een oproep tot vertrouwen: ‘Heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt nabij’. En een aansporing om niet te vluchten in wat dan ook maar om stand te houden. Vandaar de oproep tot waakzaamheid.

Weest waakzaam. Dat moeten we natuurlijk zijn ten opzichte van terroristen en ten opzichte van wat de politici voor ons doen. Die moeten wij allemaal goed in de gaten houden. Maar waakzaamheid gaat ook over mijzelf! Over hoe ik mijn leven leid! Over hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn leven een goed leven wordt voor mijzelf en voor mijn omgeving. Over hoe ik barmhartig ben. Onze paus opent volgende week dinsdag 8 december het Jaar van de Barmhartigheid. En naar aanleiding daarvan heeft de bisschop van Groningen-Leeuwarden, mgr. De Korte, een brief geschreven over barmhartigheid. Hij bepleit daarin voor een ‘cultuur van barmhartigheid’. Hij doelt daarmee op het menselijke antwoord op Gods barmhartigheid. Een menselijk antwoord door mij persoonlijk, een menselijk antwoord door ons als Kerk en een menselijk antwoord door ons als maatschappij, als samenleving. In mijn persoonlijk leven ben ik geroepen tot liefde tot God en tot naastenliefde. Maar helaas, ik weet dat er in mijn relaties steeds weer nieuwe breuken ontstaan en ik weet dat ik mensen pijn doe, bewust of onbewust. En dat gebeurt steeds opnieuw. Over en weer. Het evangelie roept ons dan op tot vergeving. En wel meteen. Dat wij elkaar vergeven. Dat wij barmhartig en mild met elkaar omgaan, zelfs met onze vijanden.

Maar ook ambtsdragers in onze Kerk worden uitgenodigd om mild en barmhartig te zijn. Want ‘waar barmhartigheid is, is Christus aanwezig, waar rigiditeit heerst, zijn slechts ambtsdragers’. Dat is dus een dringende oproep tot barmhartigheid voor allen met een pastorale opdracht binnen onze geloofsgemeenschap. Want heel veel mensen, buiten én binnen onze Kerk, zijn als Zacheüs in de boom uit het evangelie. Zij zijn wel nieuwsgierig maar blijven liever wat op afstand. Dat vraagt om grote pastorale voorzichtigheid en mildheid om juist met hen in contact te komen. Dat vraagt om het hebben van een hart voor mensen in ellende. Dat vraagt om mensen die zich tot in hun buik laten raken door de nood van een ander. De zieken en gevangenen bezoeken, mensen met honger en dorst helpen, de naakten kleden en vreemdelingen opnemen. De werken van barmhartigheid zichtbaar maken.

En tenslotte dienen wij als samenleving een antwoord te geven op Gods barmhartigheid. Want al is een en ander hier te lande goed geregeld, er blijven mensen die leven aan de onderkant van de samenleving waarvoor de overheid een schild moet zijn. Er blijft een noodzaak om een betere wereld te realiseren en om de natuur te beschermen. Dat vraagt dan om samenwerking van katholieken, andere christenen, andersgelovigen en alle andere mensen van goede wil om de krachten te bundelen om een meer rechtvaardige en duurzame wereld te realiseren.

Wij leven allemaal van de onuitputtelijke barmhartige liefde van onze God, zoals zichtbaar geworden in Jezus Christus. Laten wij op onze beurt, in kracht van Gods Geest, die liefde gestalte geven in onze omgang met elkaar, in onze geloofsgemeenschap en in onze samenleving. Zo kunnen wij een belangrijke bijdrage leveren aan de opbouw van een ‘cultuur van barmhartigheid’ hier in Almere, in onze Kerk en in onze wereld.
En dat vraagt allemaal om waakzaamheid. Opdat wij het niet vergeten!

Amen.
© 2015 Sandor Koppers