Home » Preekarchief » Preken 2015 » 22 november 2015

22 november 2015

OVERWEGING HOOGFEEST VAN CHRISTUS, KONING,
ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE, 22 NOVEMBER 2015
(Dan. 7,13-14 en Joh. 18,33b-37)(B)

Vorige week vrijdag heeft de wereld weer eens in de ogen gekeken van waar religieuze fanatici toe in staat zijn. De gruwelijke aanslagen in Parijs hebben in totaal nu 130 mensenlevens gekost. En Europa reageert met de grimmigheid van een gewond dier; het ziet in elke vluchteling en moslim een potentiële terrorist en wil zich afgrendelen en terugbijten.

Was de aanslag in januari op Charlie Hebdo nog een aanval op een antireligieuze tijdschriftenredactie die irritante spotprenten maakte, vorige week vrijdag ging het om een aanval op uitgaanspubliek en voetballiefhebbers. Op gewone mensen dus. En zo is het gevaar van de politieke islam plotseling heel dichtbij. Religie en politiek: het kan een uiterst gevaarlijk mengsel zijn d.w.z. als mensen in de voor hen heilige boeken de rechtvaardiging voor dit soort gruwelijke acties menen te vinden. Terwijl religie aan de andere kant ook mensen tot hele mooie en liefdevolle dingen kan aanzetten.

Religieuze sleutelfiguren zijn dan ook heel belangrijk in het bepalen van welke kant het op gaat. Een imam, een ayatollah, een priester, een dominee, een paus of bisschop: ze hebben met hun uitspraken invloed op wat er gebeurt. Maar ook wereldlijke leiders spelen een rol welke kant het op gaat. En als iedereen zich daarvan bewust is, scheelt dat al een hoop.

Wat leiderschap betreft moeten christelijke leiders, of ze nu priesters, dominees of paus of bisschop zijn, zich altijd meten aan Jezus. Aan Jezus en hoe Hij met gezag of macht om ging. En vandaag krijgen zij, maar krijgt in feite elke christen, een lesje in leiderschap. Wij vieren dit weekend het feest van Christus, Koning van het Heelal. Een feest dat de afgelopen jaren door veel mensen afgeschreven is, maar dat in het licht van de huidige gebeurtenissen weer een nieuwe betekenis krijgt. De reden waarom veel mensen er afstand van namen had te maken met het triomfalisme waarmee dit feest gevierd werd. De katholieke Kerk was het en het was gewoon een kwestie van tijd dat de hele wereld dit ook zou ontdekken en dan zou alles goed komen.

Inmiddels weten we natuurlijk wel beter en zijn we een stuk bescheidener geworden. En dat is ook niet erg, want dat was Jezus ook. In het evangelie van vandaag zien we Jezus voor Pilatus staan. En ten overstaan van deze aardse machthebber beaamt Jezus dat Hij inderdaad koning is. Maar Hij zegt er wel bij dat zijn koningschap niet van deze wereld is; dus van een geheel andere orde is. Wij zijn altijd geneigd om te denken aan macht en pracht en praal. Maar we zien hier in feite rond de persoon van Jezus een complete vernedering, het is een vernederende vertoning: de ondervraging, de geseling, de doornenkroning, het opleggen van de koningsmantel. Men steekt de draak met Jezus en bekleedt Hem met alle uiterlijkheden die bij een wereldlijk koningschap horen. Terwijl het Hem om precies het tegenovergestelde ging.

Want het koningschap van Jezus is niet wereldlijk. Het is niet een kwestie van macht, pracht en praal, van uiterlijkheden. Het is een kwestie van het innerlijk, van het binnenste van een mens. Het koningschap van Jezus ontwikkelt zich en groeit in de gedachten en in de gevoelens van een mens: daar moet een koninklijke, een majesteitelijke ziel huizen als je leerling van Jezus wilt zijn. En die koninklijke ziel is per definitie zachtmoedig, die is per definitie liefdevol en vergevingsgezind.
En die liefdevolle, vergevingsgezinde ziel moet zichtbaar worden in ons handelen en doen. Premier Rutte zei naar aanleiding van Parijs: ‘IS is onze vijand, daarmee zijn we in oorlog, niet met een geloof of de islam’. En dat is juist. Vanzelfsprekend moeten alle inspanningen gericht zijn op het afbreken en vernietigen van deze kwaadaardige groepering, de daders van het bloedbad in Parijs moeten worden gestraft. Maar een hele bevolkingsgroep of een complete religie in een hoek drijven en brandmerken is verkeerd. Dan kan alleen de liefde en tolerantie het wapen zijn.

Elke dag weer mogen we dat proberen in ons leven gestalte te geven, en daarbij mogen we op weg gaan met de Heer. Hij neemt ons dan bij de hand en helpt ons weer op te staan als we gevallen zijn. En zo leidt Hij ons naar zijn koninkrijk. En we zijn hier gekomen om dat te vieren, onze dankbaarheid aan God kenbaar te maken in de eucharistie. In de eucharistie komt alles tezamen: mogen we God persoonlijk ontvangen, maar weten we ons ook deel van de communio, realiseren we ons dat we betrokken zijn op de mens die naast ons staat. Dat is de manier waarop Christus onze Koning wil zijn.

Amen.
© 2015 Sandor Koppers