Home » Preekarchief » Preken 2015 » 23 augustus 2015

23 augustus 2015

OVERWEGING EENENTWINTIGSTE ZONDAG DOOR HET JAAR,
ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE, 23 AUGUSTUS 2015
(Jozua 24,1-2a.17-17.18b en Joh. 6,60-69)(B)

‘Van je vrienden moet je het hebben’, we kennen deze uitdrukking wel. Het omschrijft de situatie dat je door de mensen die jou het meest nabij zijn soms het meest teleurgesteld wordt. Zoiets moet Jezus gevoeld hebben toen veel van zijn leerlingen zich tegen Jezus begonnen te keren. De Farizeeën en Schriftgeleerden waren erkende opponenten, maar nu hoort Hij plotseling ook protest van zijn eigen leerlingen.

Wat doet dat met een mens? Menig politicus zal dan zijn oren laten hangen naar de stem des volks. De hele migrantendiscussie wordt daar bijvoorbeeld door beïnvloed. Politici zeggen wat de mensen graag willen horen: de grenzen gaan dicht en er komt niemand meer bij en opvang in de eigen regio, want dat willen de kiezers graag horen. Veel eerlijker zou zijn om te zeggen: die mensen blijven komen zolang er hier vrede is en daar niet en hier welvaart en daar armoede en dan moeten ze proberen uit te leggen dat het eigenlijk ook niet eens zo erg is want we hebben jonge migranten juist heel hard nodig, gelet op de vergrijzing etc. Laten we daar ons beleid op richten. Maar ja, met zo’n uitspraak win je geen verkiezingen.

Jezus draait er in ieder geval geen doekjes om: Hij doet zelfs geen enkele poging om zijn woorden ook maar iets af te zwakken. Want waar ging het ook alweer over? Hij had een lange toespraak gehouden na het wonder van de broodvermenigvuldiging, waarvan we de afgelopen zondagen telkens een stukje lazen. Vorige week hoorden we daarvan het hoogtepunt en dat kwam erop neer dat Jezus aangaf dat Hij meer is dan alle voorgaande profeten, zelfs meer dan Mozes die het volk toch te eten had gegeven in de woestijn. Hij stelde zichzelf zelfs voor als de Zoon van God, doordat Hij God zijn Vader noemde. Nou, dat zijn natuurlijk allemaal grote woorden. En om het nog groter te maken zei Hij dat wij door zijn brood, dat wil zeggen door zijn persoon en zijn woorden en daden (kruisdood, verrijzenis), het eeuwig leven zouden kunnen krijgen. Hij noemde zichzelf de toegang tot God!

De toegang tot God! Hoe haal je het in je hoofd? Snapt u, daar zat de pijn. Dat schoot veel toehoorders, leerlingen, meelopers in het verkeerde keelgat. Maar het is wel de kern van zijn boodschap. En daar draaide Jezus niet omheen.

En het is natuurlijk duidelijk dat deze woorden bij veel mensen in onze tijd ook moeilijk vallen. Er is in de westerse cultuur veel moeite met mensen of instituten (zoals de Kerk) die zeggen dat zij de waarheid hebben. Mensen kijken de kat uit de boom, zijn argwanend en bepalen het liefst zelf wat zij geloven. Dus van jezelf roepen dat jij het bent, ja, dat gaat er bij veel mensen niet in. Velen willen Jezus wel zien als een profeet, als een wijsheidsleraar, een goeroe, te midden van ontelbare andere profeten, leraren en goeroes, maar niet als de weg naar de Vader. Dus ja, dit klinkt behoorlijk arrogant, en daarom liepen en lopen er velen weg.

Maar dit zijn ook bij uitstek woorden van Jezus die niet menselijkerwijs te verstaan zijn, maar alleen ‘goddelijkerwijs’. Goddelijkerwijs wil zeggen: vanuit Gods liefde. Het is vanuit liefde voor ons dat Jezus ons een houvast wil bieden, een echt houvast waar je op aankunt. Zoals een vader tegen zijn kind dat bang is om over te steken, niet zal zeggen: loop maar, en als het mis gaat, dan heb je pech gehad en misschien steek ik een hand uit, neen, vanuit liefde leert hij het kind hoe het over moet steken en geeft het een hand en geeft het vertrouwen en laat het niet los.

Dat vertrouwen en die zekerheid hadden de leerlingen die Jezus echt wilden volgen ook nodig, en dat hebben wij ook nodig tot op de dag van vandaag. Want als je echt de weg van Jezus wilt volgen, dan word je voor vragen, uitdagingen en beproevingen geplaatst. Om iets te vinden of iets te zeggen. In de hedendaagse praktijk houden mensen al gauw hun mond of praten met de massa mee. Terwijl het evangelie hen oproept om juist niet te zwijgen.

Veel mensen zijn dan angstig. Terwijl die angst overwonnen kan worden als je weet dat Hij je steunt. Niet alleen met zijn Woord, maar ook met zijn Persoon, die tot ons komt in de gedaante van brood. Want ook dat gunt Hij ons, dat Hij op verborgen wijze, ons geloof en onze hoop wil versterken door het brood dat zijn Lichaam is geworden en dat wij ontvangen in de eucharistie. En dat is een mysterie dat je kan verwonderen, inderdaad, maar vooral dat je wil ondersteunen met zijn liefde om toch je mond open te doen tegen onrecht en dan daadwerkelijk kracht in jezelf ontwaren waarvan je het bestaan niet wist. Het gebeurt en het maakt kleine mensen tot moedige mensen!

Amen.
© 2015 Sandor Koppers