Home » Preekarchief » preken 2019 » 10 maart 2019

10 maart 2019

OVERWEGING EERSTE ZONDAG VEERTIGDAGENTIJD, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Deut. 26,4-10 en Lc. 4,1-13)(C)
In de woestijn zijn geen gebaande wegen. Je moet er zelf de weg zoeken. In de woestijn is het leven hard. Dat het leven hard is, daar komen we vroeg of laat achter. Als ziekte, sterfte of werkloosheid of natuurrampen ons treffen. Dan voelen we direct de betrekkelijkheid van veel dingen. En dan is soberheid geboden. Sober omgaan met de weinige krachten die we dan nog hebben, sober omgaan met de weinige middelen die we dan nog hebben. De woestijn is dus geen leuke plaats, een plaats waar het prettig toeven is.

Maar toch speelt ons leven zich soms voor kortere of langere tijd af in de woestijn. Niemand uitgezonderd. Of we het leuk vinden of niet. En als je er midden in zit, is de verleiding groot om de makkelijke weg te kiezen. Om zogezegd maar te kiezen voor de vleespotten, de duidelijkheid en de goudomrande garanties. Veel moeilijker is het om het proberen uit te houden in vertrouwen dat…

In het vertrouwen dat het ooit goed komt? En beter wordt? Ja, misschien wel, dat geloven we tenminste. Maar tot dat moment ondertussen wel proberen de pijn te verdragen. De pijn in mijn eigen lijf, of in mijn eigen leven omtrent mijn kinderen met wie ik geen contact meer heb, maar ook de grote pijn die ik voel in onze parochiegemeenschap die overal kerken moet sluiten en de pijn die ik voel ten aanzien van de verschrikkelijke schandalen die diezelfde kerk geselen en wat maar niet op lijkt te houden. Er is echt verschrikkelijk veel pijn. En dan je hoofd maar afwenden en stoer beweren dat je er ook nooit in geloofd hebt en dat je blij bent er niet meer bij te horen. Terwijl je hart diep van binnen iets heel anders zegt.

Jezus werd ook uitgedaagd om voor comfort, gemak en aanzien te gaan, maar daarbij gemakshalve wel even zijn eigen identiteit, zijn roeping en zijn overtuiging moest loslaten. Zo is er ook bij ons een altijd aanwezig verlangen terug te keren naar de vleespotten, of om het eigentijdser te zeggen: om je toevlucht te zoeken tot wat de meerderheid nu eenmaal schijnt te denken en te vinden. Om maar een risicoloze veiligheid te zoeken, stilletjes de andere kant op te kijken en te zwijgen. Om in moeilijke omstandigheden de makkelijkste weg te kiezen, want dan word je tenminste niet meer lastig gevallen. Godsgeloof of liefde voor de Kerk is voor veel mensen immers een raadsel, zij begrijpen niet dat mensen hun ziel en zaligheid uit vrije wil kunnen overgeven aan iets dat in hun ogen niet bestaat. Vandaar dat ze er helemaal niets zinnigs over kunnen zeggen en er graag de draak mee steken.

Geloven wordt hierdoor wel steeds meer, zoals Romano Guardini in de vijftiger jaren al voorspelde, aanvechtingen kunnen verdragen. Aanvechtingen om maar mee te gaan met wat de weldenkende mensen hebben bedacht en wat de zelfbenoemde kwaliteitsmedia van de daken schreeuwen. Maar er zijn ook aanvechtingen van binnenuit: om voor gemak te kiezen en maar lekker thuis te blijven. Ik hoop natuurlijk dat u en dat ik dan die verleiding kunnen weerstaan en met soberheid en volharding, gebed én trouw onze weg door de woestijn zullen vervolgen. Het is inderdaad allemaal niet makkelijk. Maar het is helaas niet anders. Laat ons dan in die tijd ons geloof in Gods liefde tot troost zijn. We zijn aan het begin van de veertigdagentijd waarin we week in week uit, dag in dag uit zien hoezeer Jezus onderwerp werd van spot en hoon en haat, maar ook hoe Hij rustig bleef en niet terugsloeg als Hij geslagen werd. En hoe uiteindelijk een van zijn beulen uitriep: ‘Deze man was waarlijk de Zoon van God’. Bij Hem moeten wij dus zijn. Bij Hem zijn wij pas echt veilig en Hij zal ons, trouw als Hij is, thuisbrengen.

Amen.
© 2019 Sandor Koppers