Home » Preekarchief » preken 2019 » 14 april 2019

14 april 2019

OVERWEGING PALMZONDAG, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Lc. 19,28-40; Jes. 50,4-7 en Lc. 22,14-23,56)(C)

Liturgie is geen schouwspel, wij zijn geen toeschouwers die naar een toneelspel kijken dat buiten ons staat. Ook al luisteren we naar verhalen die zich zo’n tweeduizend jaar geleden afspeelden in een land ver van ons vandaan, toch doen wij mee. Althans, dat is de bedoeling, de uitnodiging: wij, u en ik, zijn deelnemers. En dan is de vraag: zijn wij dat ook echt? Waar sta ik in het verhaal? Identificeer ik mij als een van de hoofdrolspelers? Als er één dag in het jaar is waarbij de liturgie ons als het ware in het verhaal wil trekken, dan is het vandaag op Palmzondag! Wij zijn het die staan met palmtakken in de hand die Jezus als onze Koning mogen begroeten, maar wij zijn het ook die met de anderen mee roepen ‘Kruisig Hem!’. We staan niet aan de zijlijn. Het is ook niet een kwestie van goede mensen tegenover slechte mensen die Jezus willen kruisigen. Nee, wij zijn geen toeschouwers in dit verhaal: wijzelf halen Jezus in als onze Koning als de Koning van de vrede. Wij roepen en zingen Hem toe: hosanna!

Althans dat is de bedoeling. Maar klopt dit ook echt? Beseffen wij echt wat het betekent om Hem te volgen? Geven wij Hem echt een voorname plaats in ons leven? Durven wij het aan Hem te volgen die kiest voor een veulen in plaats van een strijdros? Durven wij het aan te kiezen voor een Koning wiens enige wapen de liefde is? Zijn wij zijn medestrijders in dienst van de vrede? En net zo geweldloos? Het lijdensverhaal is ontnuchterend als wij ons vervolgens in het verhaal mengen in het koor van degenen die roepen ‘Kruisig Hem!’. Het is altijd het makkelijkst om mee te huilen met de wolven in het bos en dus meepraten en meebuigen met al het commentaar op al die christenen en hun kerken. En vaak is de kritiek en het commentaar ook terecht als je ziet dat er binnen onze eigen Kerk de vreselijkste dingen zijn gebeurd. Hoe houd je dan stand? Hoe blijf je dan nog bij die Kerk? Hoe kun je dan nog trouw blijven aan Jezus?

Misschien dat het evangelie ons hierin kan troosten om het toch vol te houden. Want ja, zelfs in het lijdensverhaal zien we dat de Twaalf er niet in slagen Hem trouw te blijven. In de Hof van Olijven vallen zijn leerlingen in slaap! En Petrus – de eerste van de apostelen – verloochent Hem zelfs! We zien dat de leerlingen, degenen die zo dicht bij Jezus stonden, moeite hadden om trouw te blijven. En Jezus barstte om deze ontrouw in tranen uit.

Maar we weten ook hoe de leerlingen na Pasen weer bij elkaar komen en de weg van Jezus Christus weer terugvinden. En dan blijkt: Koning Jezus volgen is met vallen en opstaan zijn weg gaan. Proberen om niet in de valkuilen van de haat en de verbittering te vallen. En die liggen allemaal verscholen in ons leven en in onze dagelijkse omgang met elkaar. Hoe vaak voelen wij ons niet gekwetst of pijn gedaan en krijgt de haat vat op onze gedachten? Daarom blijven wij de komende week de laatste dagen van het leven van Jezus op de voet volgen. We beleven mee hoe Hij de weg van liefde en vrede bleef gaan. Hij bleef trouw aan zijn ja tegen zijn Vader, tegen God. Hij zocht dit lijden niet, maar ging het ook niet uit de weg. Hij gaf zich tot in de dood voor ons. Zo gaat God, zo gaat Jezus, zijn Zoon, een andere weg dan wij misschien verwachten – een tegendraadse weg. De weg van de liefde tot op het kruis, waar Jezus zelfs nog een bemoedigend woord heeft voor de berouwvolle misdadiger die met Hem gekruisigd wordt. De honderdman, die buitenstaander, die ziet het en durft te zeggen: ‘Deze mens was waarlijk een rechtvaardige’. Zo gaan we met Jezus op weg naar Pasen. Dan zal God laten zien dat liefde bij Hem nooit doodloopt, maar leven vindt, eeuwig leven.

Amen.
© 2019 Sandor Koppers