Home » Preekarchief » preken 2019 » 19 mei 2019

19 mei 2019

OVERWEGING VIJFDE ZONDAG VAN PASEN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Hand. 14,21-27 en Joh. 13,31-33a.34-35)(C)

Het is goed dat wij hier zijn. Het is goed dat we na een week van misschien wel grote spanningen, ruzies, problemen of zorgen of gewoon na een lekker weekje zonder zorgen, hier samenkomen. We zien dat we niet de enigen zijn. Er zijn mensen uit werkelijk alle landen van de wereld die hier samenkomen. Ieder heeft zo zijn eigen geschiedenis, zijn eigen achtergrond, maar allen hebben we wel min of meer een doel, een gerichtheid, een gemeenschappelijkheid die ik zo zou willen omschrijven: we hebben iets met Jezus en met de Kerk en met elkaar. Tenminste, dat mag ik aannemen.

Maar aan mooie woorden alleen, dat we iets met Jezus hebben, van Hem houden, dat we samen kerk zijn, hebben wij niets. Er moeten ook daden te zien zijn. Er moeten vruchten worden voortgebracht: veel en goede vruchten. Niet alleen in woorden, maar vooral metterdaad. Daden die de wereld laat zien wie wij zijn en die hun oorsprong hebben in Jezus zelf. En dat dat verschil maakt! Want zo langzamerhand komt het daar op deze vijfde zondag van Pasen op aan. We moeten ons voorbereiden op de Hemelvaart van Jezus, op het loslaten van Jezus en daarmee op een ander bestaan. Een bestaan waarop wij op elkaar zijn aangewezen.

En er zijn genoeg voorbeelden van mensen die laten zien dat het uitmaakt door wie je je laat inspireren of op wie je je leven wilt richten. De apostel Paulus was zo iemand. In het begin vervolgde hij de christenen en moest hij niets van Jezus weten. Dat deed hij met grote overgave. Wreed en meedogenloos. Maar deze negatieve krachten zette hij na zijn bekering tot Jezus om in een positieve richting. En meteen veranderde het resultaat van zijn handelen. En zette hij vele volgelingen aan om hem na te volgen. En zelfs toen hij met de dood bedreigd werd, deinsde hij niet terug. Hij ging gewoon door. Hoe vaak is hij niet uitgejouwd, bedreigd, gevangengezet of de stad uitgegooid? Ternauwernood overleefde hij een schipbreuk. En uiteindelijk, na al zijn noeste arbeid en de vele vruchten die hij in zijn leven had voortgebracht, heeft hij zijn leven gegeven voor de goede zaak. Als er iemand is die in zijn leven heeft laten zien hoezeer het uitmaakt of je op Jezus geënt bent of niet, dan is het de apostel Paulus wel.

Daarom is het essentieel zoals Jezus zegt, om ‘in Hem te blijven’: de band met de Heer goed vast te blijven houden. Hij is ons richtsnoer. Hij is onze levensader. Dus als we geen band met Jezus aangaan, dan kunnen de vruchten in de week hierna minder mooi zijn of minder zuiver zijn.

En dan zullen we bereid moeten zijn om de dingen die wij laten zien en horen van tijd tot tijd tegen het licht te houden. We zullen ze moeten zuiveren van elementen die onze groei en ons leven hinderen. Ook als wij ons bewust christen noemen moeten wij aan onszelf blijven werken. En dat begint bijvoorbeeld bij het erkennen dat wij zo nu en dan ook minder goede vruchten voortbrengen of soms zelfs ronduit slechte. Dat onder ogen zien en proberen dat te beheersen. Boven onszelf proberen uit te stijgen en ons leven proberen te vernieuwen. Een druivenrank wordt gekrent omdat niet alle vrucht goed is; en willen de goede druiven optimaal kunnen groeien dan mogen de slechte niet in de weg zitten; de groei belemmeren.

En zo is het ook bij ons: niet alles wat we doen en denken is volmaakt. Alleen door bij Jezus te rade te gaan zullen we weten wat in ons leven van waarde is, en wat alleen maar ballast is die niets oplevert. Daarom kunnen wij nooit genoeg bij Jezus vertoeven: in gebed, in het lezen van de Bijbel en in de sacramenten.

Wij staan als Almeerse St. Bonifatiusparochie aan het begin van een belangrijke en feestelijke week. Morgen (Vanmiddag) is de schooljeugd uitgenodigd om de eerste heipaal te beschilderen. En woensdagmiddag wordt die paal de grond in geslagen. Daarmee is de bouw van onze nieuwe kerk echt een feit. En dat is een heuglijk feit. Helaas sluit en sloopt katholiek Nederland noodgedwongen haar mooie kerken en kloosters. En daardoor ontstaan er lege plekken in onze steden en dorpen. En met die lege plekken dreigt ook het christendom uit die steden en dorpen te verdwijnen. En dat zou ontzettend jammer zijn, dat zou zeer ernstig zijn.

Want was is als het erop aankomt de toegevoegde waarde van het christendom? Wat maakt het christendom zo uniek dat het de moeite waard is om voor te leven en om het door te geven? Het antwoord ligt besloten in de evangelielezing van vandaag. Want tegen welke achtergrond zegt Jezus deze mooie woorden? Tegen de achtergrond van het verraad door Judas en de verloochening door Petrus. Hij was door twee vrienden in de steek gelaten en verraden. Maar hoe antwoordt Hij? Niet door boosheid of wraakgevoelens, maar door liefde. Niet door oog om oog, tand om tand, maar door liefde. En het is deze liefde die het wezenskenmerk van de christen zou moeten zijn. Lief zijn voor je vrienden is niet zo moeilijk. Lief zijn voor je vijanden, voor de mensen die jou niet zo liggen, is veel ingewikkelder.

Wij hebben dus als katholieke gelovigen van Almere een unieke kans om iets van de blijheid en vredelievendheid van Jezus in onze stad aan de mensen te laten zien. We gaan een nieuwe kerk bouwen. Een kerk als huis van gebed, een huis voor alle volken. Een huis voor iedereen dus die Jezus wil volgen en in zijn naam leerling wil zijn.

Amen.
© 2019 Sandor Koppers