Home » Preekarchief » preken 2019 » 28 april 2019

28 april 2019

OVERWEGING TWEEDE ZONDAG VAN PASEN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Hand. 5,12-16 en Joh. 20,19-31)(C)
De kern van Pasen is dat we vieren dat we met God verzoend zijn, door het offer dat de Heer voor ons gebracht heeft. En dat we mogen hopen op leven, op eeuwig leven. En dan komt het eigenlijk aan op een ding: geloof. In de eerste lezing hoorden we van dat geloof: dat steeds meer mensen tot geloof kwamen. Ondanks het feit dat de mensen bang waren. Ze waren bang voor de reacties van de religieuze en wereldlijke leiders. Die moesten niets hebben van dit geloof, omdat die dachten dat hun machtspositie daardoor aangetast zou worden. Als je je tot Jezus Christus zou bekennen, dan zou je dat wel eens duur kunnen komen te staan. Daarom dat de leerlingen van Jezus maar liever binnenskamers bleven om met elkaar hun geloof te delen.

Ze waren bang, bang voor wat andere mensen wel van hen zouden zeggen. Totdat Jezus zomaar ineens in hun midden stond. ‘Vrede zij u’, zei Hij tot zijn leerlingen; en Hij zei het wel drie keer. Over wat voor vrede heeft Jezus het hier? Zou het soms te maken hebben met vergeving van zonden? Is dat ook niet datgene wat we met Pasen vieren: dat we verzoend worden/zijn met God? Ligt daarin dan ook niet die vrede waarover Jezus het heeft? Verzoening met God en voortaan weer leven in vrede met God? Wanneer we onze fouten belijden en vervolgens mogen horen dat God onze misstappen vergeeft, ja, dan valt er een last van onze schouders.

Maar de lezingen van vandaag gaan ook over zending. Jezus zendt zijn leerlingen. Hij zendt ze uit om mensen vergeving aan te zeggen, opdat die vrede van Christus zich over alle mensen mag verspreiden. Gewone mensen zijn het, die Hij zendt. Petrus, een gewone visser die niet lang daarvoor de Heer nog driemaal verloochend had. En Thomas, die het pas kon geloven als hij het zelf gezien had. En Johannes, ook weer zo’n gewone visser. Net zoals toen zendt de Kerk ook in onze tijd hele gewone mensen uit om die vrede van Christus aan zoveel mogelijk mensen door te geven en hun verzoening met God aan te zeggen, eeuwig leven. Dat is charmant, van die gewone mensen, maar we weten ook dat gewone mensen geen heilige mensen hoeven te zijn. Soms wel gelukkig, maar vaak ook niet.

En ja, omdat we in een tijdperk leven van sociale media waarin elke fout en elke misstap direct wereldwijd zichtbaar is, is iedere christen en zeker elke ambtsdrager, elke priester en bisschop, geroepen tot heiligheid. Hij moet zich altijd kunnen verantwoorden over de dingen die hij doet en de plaatsen waar hij is en over de mensen met wie hij omgaat. Geld, macht en seks zijn daarin de grote valkuilen. Bij alle recente schandalen ging het over deze drie, in willekeurige volgorde. Alleen of gecombineerd vormen ze een levensgevaarlijke cocktail die de navolging van Christus ernstig hinderen en het getuigenis zeer aantasten.

De navolging van Christus komt daarom aan op moed en geloof. Hoewel de mensen in de tijd van de apostelen bang waren voor de eventuele consequenties die het navolgen van Jezus met zich mee konden brengen, durfden velen toch die stap te zetten. Daarbij ging het niet om Petrus, Johannes of Thomas, maar om degene over wie zij het hadden: Jezus Christus. En zo is het ook in onze tijd. U moet niet hier zijn om mij of om een andere al of niet populaire brenger van de blijde boodschap, maar om de Heer Jezus zelf.

Want Christus is hier in ons midden, ongeacht mijn persoon. Zijn heilige Geest verspreidt zich door Woord en sacrament over ons allen. En dat brengt los van de priester verzoening, vrede en perspectief op eeuwig leven. Dat alles goed gaat komen met ons, ondanks dat we, weet ik wat met ons meedragen aan zorgen en vragen. Tegen alle schijnbare argumenten van onze tijdsgeest in!

Die tijdsgeest waait op een gegeven moment weer over. Zo is het altijd gegaan en zo zal het blijven gaan. Er komt wel weer een andere tijd. Maar de heilige Geest waait niet over. Dat wil zeggen die blijft werken en waaien, die blijft tot in eeuwigheid.

Amen.
© 2019 Sandor Koppers