Home » Preekarchief » preken 2019 » 9 juni 2019

9 juni 2019

OVERWEGING HOOGFEEST VAN PINKSTEREN, ST. BONIFATIUSPAROCHIE, ALMERE

(Hand. 2,1-11 en Joh. 14,15-16.23-26)(C)

Er is weinig mooier dan twee jonge ouders met een pasgeboren baby. Hoe zij elkaar dan kunnen aankijken: zonder woorden maar met een blik van ‘hebben wij dat gedaan?’. De stille verwondering van de kraamkamer is het onuitsprekelijke geheim van het leven. De pasgeborene zelf is vaak allerminst stil van verwondering: als het goed is, schreeuwt hij of zij het uit vanaf het eerste moment dat de longen zich met lucht vullen. Het kind schreeuwt het leven uit. Een baby kan heel wat kabaal maken.

Op Pinksteren vieren wij de geboorte van de kerk: de leerlingen in stille en bange afwachting bijeen om wat er gebeuren gaat, nu Jezus weg is. We hoorden in de eerste lezing hoe de heilige Geest over hen werd uitgestort, hoe de levensgeest van Jezus zelf hen gaat bezielen, hoe zij de ademstoot van God ontvangen en dan opnieuw geboren worden. En ja, dan gaan zij een hoop ‘leven maken’, kabaal maken: ze schreeuwen het van de daken, in alle talen.

Wat is Pinksteren dus? Een geboorte, een wedergeboorte, niet uit een menselijke moeder, maar uit een hemelse Geest. Niet geboren om na verloop van tijd weer te sterven, maar wedergeboren om eeuwig te leven, omdat die Geest het leven van God zelf in ons verwekt.

De Handelingen van de apostelen vertellen ons dat toen de apostelen begonnen te preken, het volk verward was omdat zij hen konden verstaan in hun eigen taal. Mensen die gewend waren aan grenzen van taal en stam en cultuur ontdekten plotseling dat zij deel werden van een beweging die over die oude grenzen heen ging. En wat ging over al die oude grenzen heen? De liefde. Elkaar liefhebben. Dat is het enige gebod dat Jezus ons in het evangelie geeft: liefhebben zoals Jezus heeft lief gehad. Liefde.

Dat was het. Geen catechismus, geen dogma’s, geen instituut, geen religieuze orders, hiërarchie, hymnen of liturgie. Alleen liefde. Na verloop van tijd kwamen die wel, de catechese en de dogma’s, de liturgie en de rest. Met de bedoeling structuur te geven, ordening, levensruimte waarin de missie van Jezus succesvol kon zijn. En soms werkte het.

Het feest van Pinksteren markeert het scharniermoment in de altijd aanwezige vernieuwende werking van de heilige Geest. Het is een beweging die de grenzen van taal en cultuur en van onvermogen tot vergevingsgezindheid overwint met liefde. Als wij dus iets willen begrijpen van het Pinksterfeest moeten we dus beginnen met de liefde. Vandaar dat de openingsritus van elke eucharistieviering ons leert om onszelf te accepteren als door God beminde zondaars die vergiffenis krijgen voor al hun fouten en tekortkomingen. En die ook anderen hun schuld vergeven.

Die Geest schenkt Jezus op Pinksteren aan zijn apostelen, aan zijn jonge kerk en het is die Geest die wij allen ontvangen hebben bij ons doopsel en vormsel en die steeds een nieuw begin mogelijk maakt. Voor ons persoonlijk, voor de parochiegemeenschap waartoe wij behoren. We moeten ons dus niet blindstaren op getallen en statistieken, op wat geweest is of wat we achter moeten laten. Wat we vooral moeten is de Geest aanroepen, de Geest die in ons hart woont, het werk laten doen, ruimte geven. Daar moeten we om bidden. Persoonlijk of samen met anderen. Dus niet de oude grenzen tussen parochies en stadsdelen cultiveren en in standhouden, maar juist over die grenzen heen kijken. En dat kijken kan alleen met verliefde ogen.

Een ding is zeker: de Kerk die geboren is op Pinksteren en die leeft op de adem van de heilige Geest, kan alleen mét die adem van die heilige Geest gereanimeerd worden.

Kom, heilige Geest, blaas ons, blaas uw Kerk nieuw leven in, ook hier in Almere, opdat wij uw boodschap van eeuwige liefde voor de mensen opnieuw en vol vuur mogen verkondigen.

Amen.
© 2019 Sandor Koppers